Tegenwoordig zijn de Azteken in samenhang met goud een begrijp maar wie waren deze mensen? 200 jaar geleden heeft dit indianenvolk rondgekeken voor een passende plek. Rond het jaar 1200 was de zoek succesrijk. Ze vonden een geschikt plek. Dit was op de plek waar vandaag Mexico Stad ligt. De Azteken zijn bekend voor hun geweldige architectuur. Ze bouwden de stad Tenochtitln. Vanuit hier worden oorlogen gevoerd en de Azteken werden een machtig en rijk volk. Een bekend gebouw is de Templo Mayor (Templo Mayor) die ze voor de god Huitzilopochtil oprichten. De Azteken hadden een aantal goden en ze waren heel gelovig. Elk huis had een eigen altaar. Om de god te eren was het noodzakelijk iets te offeren.  Geofferd worden dieren of vijanden die ze gevangen namen. De Azteken waren heel goed in de landbouw. Hun werkwijze makt het mogelijk moerassig gebieden in drijvende akkers te veranderen.

Het einde van Azteken was niet luisterrijk. De Azteken waren rijk aan goud en het kwam tot een oorlog met de Spanjaarden. Deze namen het goud mee en braken de tempel af.

source: the-enlightened.de

Ik heb vanaf de dag dat World of Warcraft of WOW het spel voor precies een jaar gespeeld. Ik was net als vele anderen redelijk verslaafd en had moeite om sociale verplichtingen, school en dit spel te combineren. Gelukkig zag ik veel gevallen om mij heen die het nog een stuk slechter deden dus kon ik het voor mijzelf redelijk goed praten. Toch ben ik dus na een jaar gestopt omdat het niet goed is voor je kop heb ik het idee. Als mensen nu nog over het spel praten kan ik er wel weer redelijk inkomen en ben ik snel weer enthousiast. Soms mis ik het zelfs om gewoon zo’n goedkoop en makkelijk leven te lijden. Als je WOW heb, heb je verder weinig nodig. Je betaald een tientje per maand en het duurt heel lang voordat dit spel een keer gaat vervelen.

Toen ik hoorde dat er een documentaire was uitgebracht over fanatieke MMORPG spelers (Massive Multiplayer Online Role Playing Game) was ik meteen geïnteresseerd en heb ik op dubieuze wijze deze film bemachtigd. De titel is Second Skin en de film volgt een aantal gamers over een vrij lange periode. Het mooie is dat je bijvoorbeeld ook veel stelletjes ziet die elkaar “in game” ontmoet hebben. Het was soms wel hard om te zien hoe mensen ten onder gaan aan een computerspel, maar er waren ook zeker hele mooie leefsituaties ontstaan. In de documentaire wordt onder andere de vraag gesteld waarom MMORPG’s zo’n verslafend effect hebben op mensen.

Allereerst pas ik deze vraag op mijzelf toe. Voor mij was een groot onderdeel waarom ik spel elke dag weer wilde spelen het feit dat je altijd net iets beter kan worden als je er tijd in investeerd. Het vooruitzicht om nieuwe delen van het spel te kunnen zien en daar weer betere gear te halen is verleidelijk. Daarbij kreeg op een gegeven moment een soort gevoel van sociale verplichting om dingen voor mensen te doen die mij ook hadden geholpen. Je bent in dit soort spellen vaak afhankelijk van mensen en ook in de virtuele wereld geld vaak: “Voor wat hoort wat”. Als laatste is er de relatieve vrijheid van een MMORPG. Dit is niet zozeer een verslavingsfactor maar meer een gegeven wat het mogelijk maakt om heel veel te spelen. Je kunt de ene dag de hele dag met een grote groep mensen allerlei opdrachten gaan vervullen en de andere dag in je eentje nieuwe gebieden ontdekken en zo snel mogelijk beter worden.

Volgens Second Skin zijn er veel dieper liggende redenen waardoor mensen verslaafd raken aan deze spellen. Maar dan wordt er ook gesproken over de mensen die niets anders meer doen dan eten, soms werken en gamen. Er werd gezegd door specialisten dat een MMORPG mensen de kans geeft op een schone lei. Je begint vanaf nul, maar iedereen begint vanaf nul en dus is iedereen gelijk en heeft iedereen gelijke kansen, in tegenstelling tot het echte leven. Daarbij zijn factoren als uiterlijk niet meer bindend in het spel. Je bepaald zelf hoe je eruit ziet. Nou ben ik redelijk blij met hoe ik eruit zie en mag ik ook niet klagen over mijn toekomstkansen, maar ik kan me dit wel heel goed voorstellen.

In het echte leven heb je zoveel verantwoordelijkheden en zoveel grenzen die voor het grootste deel wegvallen in het spel. Personen die mensen normaal niet snel zien staan kunnen in één keer belangrijk en populair worden. Vrienden maken is in  het echt leven ook erg tijdrovend en gaat niet iedereen even makkelijk af. Maar het is veel makkelijker om op iemand af te stappen in een spel waar je niet meteen gezichtverlies lijdt en niemand kan zien dat je verlegen bent of je schaamt.

Second Skin heeft een aantal gevallen laten zien waarin mensen oprecht gelukkig lijken met hun leven als gamer, zelfs koppels die hun geluk delen in een spel. Maar ik denk dat voor een groot deel mensen deze spellen uiteindelijk zo afhankelijk maakt dat hun echte leven er onder gaat lijden op den duur. Terwijl jij in game van alles aan het regelen bent en een steeds beter karakter maakt draait de rest van de wereld door. Uiteindelijk kan je geen eten kopen van virtueel geld en is slecht voor een enkeling weggelegd om via het spelen van games carriere te maken. Zodra je stopt met een spel en je ziet dat iedereen een paar jaar verder is doordat zij bijvoorbeeld betere banen hebben of hechtere vriendschappen hebben opgebouwd en misschien wel relaties, dan denk ik dat je best in een diep gat terecht kan komen.

Iedereen moet doen wat hij of zij leuk vind maar ik denk dat ondanks dat ik WOW een geweldig spel en een leuke bezigheid vind, ik mezelf ervan moet weerhouden om weer te beginnen. Het is in ieder geval een fijne gedachte dat als ik ooit m’n pensioen zou halen, ik niet de hele dag hoef te kiezen tussen Telsell en Get The Picture, maar ik gewoon kan verdwalen in een virtuele wereld waar ik ondanks dat ik tegen die tijd vele lichamelijke mankementen zal hebben, er even gezond en wel voor zal staan als de rest in de virtuele wereld.

source: abknicker.de

Toen ik hoorde dat er een film uitkwam met de titel Avatar sprong ik een gat in de lucht. Ik ben al jaren fan van deze tekenfilm en heb alle drie de seizoenen meerdere keren gezien. De eurforie werd mij snel ontnomen toen ik hoorder dat Avatar niks met Aang, the last airbender te maken had (gelukkig is die film er nu wel). De hype rondom Avatar maakte mij toch nieuwsgierig, iedereen had het erover dat dit de duurste film ooit was. Dus werd het tijd om weer eens naar de bioscoop te gaan. Eenmaal daar aangekomen bleek dat iedereen behalve ik de film in 3D kijken wilde! Ik heb zo’n hekel aan 3D! De kleuren zijn minder intens, alles wordt zowieso donkerder en het kost meer energie om te kijken. Daarbij is niks nog echt 3D, het is gewoon het ene 2D plaatje dat dichter bij is dan het andere 2D plaatje. Maar uiteraard heb ik mij weer om laten lullen en ben ik toch gaan zitten bij Avatar 3D omdat het bij deze film heel anders zou zijn. Chagrijnig liep ik achteraf de bioscoopzaal uit omdat ik mij weer voor de gek had laten houden en ik beloofde mijzelf nooit meer naar een 3D film te gaan.

Maar nu schijnt er in één keer van alles en nog wat uit te komen in 3D. Spelcomputers, televisies etc. De eerste 3D televisies heb ik in Bangkok al gezien 2 jaar geleden en die doen gewoon pijn aan je ogen (ze zijn overigens ook te vinden in de Efteling bij de hamburgertent). Voor deze televisies heb je geen speciaal brilletje nodig. En behalve mij vind iedereen het leuk waarschijnlijk aangezien alle 7 grootste bioscoophits van 2009 beschikbaar waren in 3D. Even zien wat we kunnen gaan verwachten.

3D televisie-uitzendingen zijn al beschikbaar. In Amerika heeft ESPN, de grootste sportbroadcaster, miljoenen geïnvesteerd om sportwedstrijden live en 3D beschikbaar te maken. Zo werden wedstrijden van het afgelopen WK in 3D vertoond. Het bedrijf heeft gezegd minimaal 85 evenementen te vertonen in 3D waaronder de X-Games en veel College basketbal en voetbal. Behalve ESPN is ook Discovery channel bezig met een televisiekanaal wat 3D uitzendingen zal gaan vertonen.

Uiteraard heb je ook een 3D televisienodig voor de nieuwe uitzendingen en die kan

source: gaj-it.com

geleverd worden door Toshiba. Dit merk heeft een televisie ontwikkeld die 3D uitzendingen kan vertonen en zelfs normale “2D” televisie kon omzetten in een soort van 3D televisie. De Toshiba ZX900 3D TV heeft overigens al een ingebouwde blue-ray speler.
Er komen ook nieuwe losse 3D blue-ray spelers beschikbaar die gecombineerd moeten worden met speciale 3D brillen en een upgrade van je televisie, of een nieuwe televisie. Dit kan bij elkaar wel prijzig worden aangezien alleen de brillen al rond de 100 dollar kunnen gaan kosten.

Voor iets meer dan 16000 euro kan je een 3D videocamera aanschaffen met 2 lenzen! Panasonic maakt deze camera en heeft gezorgd dat er in full HD kan worden opgenomen, zodat je op je nieuwe Samsung 3D televisie van nog geen centimeter dik alles mooi in 3D kan terugzien. Als je een gewone camera hebt kan dat trouwens ook op de Samsung 9000 3D TV aangezien die ook weer normale beelden omzet in 3D.

In de gaming wereld is men ook al warm aan het lopen voor 3D technieken. Alle drie de grote console fabrikanten bieden een vorm van 3D aan. Nintendo krijgt een handheld console die zonder bril 3D beelden zal kunnen laten zien, genaamd de 3DS en ziet eruit als de vorige Nintendo DS. Zowel de Xbox van microsoft als de PS3 van Sony hebben al spellen in 3D, hiervoor is overigens wel een speciale bril nodig. Vooralsnog zijn alleen de spellen voor de PS3 te koop, Crysis 2 moet de eerste game worden die echt 3D kan worden gespeeld op de Xbox.

Helemaal onnodig zijn de zogenaamde 3D photoframes die hier en daar al te koop zijn. Ze kosten een vermogen en doen pijn aan je ogen als je ernaar kijkt, maar wel 3D! Ik snap de hype rond 3D nog niet zo goed. Ik ben gewoon geen fan totdat het “echt” 3D wordt en ik in de film of in de game zit. Ik kan me zowieso niet voorstellen dat het binnen korte tijd erg aan zal slaan aangezien innovaties als HD en Blue-ray volgens mij ook nog niet helemaal aan zijn geslagen zoals de bedoeling was. Ik kan me dan niet voorstellen dat veel mensen zullen willen gaan investeren om 3D televisie of films te kunnen kijken.

source: thekuziems.50webs.com

Ik ben een junk. Ik ben verslaafd aan facebook hoe stom het ook is. Ik ben mezelf zo vaak online aan het profileren via foto’s en updates dat er weinig meer te updaten valt (status update: updating my status) en er weinig foto’s meer gemaakt kunnen worden. Gelukkig kan ik deze tekortkoming delen met een hoop mensen. Er zijn ondertussen meer
dan 500 miljoen facebook gebruikers en daarmee is facebook ondertussen het meest succesvolle sociale medium en werd in maart van dit jaar op ongeveer 11 miljard dollar geschat toen het nog rond de 400 miljoen gebruikers had. Vanaf juli is dat dus gestegen naar meer dan 500 miljoen gebruikers.

Waar ik zelf begonnen ben met CU2 en vervolgens hyves, ben ik uiteindelijk overgestapt naar Facebook.Dit omdat hyves heel traag is en lelijk, en Nederlands. Facebook geeft me de mogelijkheid in contact te blijven met mijn vrienden buiten Nederland en mijn vrienden in Nederland. Ik denk dat één van de belangrijkste features van Facebook de mogelijkheid om foto’s te taggen is. Waar je camera en computer normaal vol staan met foto’s van je vrienden heb je nu ineens een fotoalbum van jezelf! En wat voor een fotoalbum! Ik bepaal zelf wat er zichtbaar blijft en op de fotos waarop ik van mijn verkeerde kant gefotografeerd wordt op een bad-hairday verwijder ik mijn tag. Op die manier kunnen nieuwe vrienden mij in optima forma aanschouwen als zij voor het eerst op mijn profiel kijken. Vervolgens worden zij er meteen van op de hoogte gesteld als ik weer eens een vette avond uit gehad heb waar ik licht beschonken iets heel cools doe voor de foto, via een update up hun wall/openingspagina.

Hoe dan ook, ik voel ondertussen bijna een druk om cool te blijven op facebook en regelmatig te updaten en vooral geupdate te blijven over anderen. Het is vaak het laatste wat ik doe voor ik mijn computer uitzet en het eerste wat ik doe als ik de computer aanzet. Even snel lezen wat voor updates er zijn geweest. Hoe kan ik in zo’n korte tijd zo afhankelijk zijn geworden van een website?

Het is niet allemaal kommer en kwel gelukkig. Facebook heeft echt een mogelijkheid geboden om makkelijker contact te houden met mensen die ik ontmoet heb op vakanties en tijdens een Erasmus uitwisselingsprogramma. Ook is het fijn om je ouders en familie een beetje op de hoogte te kunnen houden van waar je nu mee bezig bent door middel van de foto’s waarin je getagt wordt. Het is alleen moeilijk om het in perspectief te blijven zien en de waarde ervan goed te blijven inschatten. Het is alleen ondertussen bijna onmogelijk om ervan af te komen.

In een artikel van de Cristian Science Monitor (wat bar weinig met de Christelijke religie te maken heeft, maar onverwachts goede en objectieve artikelen en nieuwsberichten heeft) van 19 augustus wordt besproken hoe het kan dat ondanks dat de website verkozen is tot 5 minst gewaardeerde bedrijven in Amerika door consumenten Facebook zo succesvol is. Toch blijft het medium groeien en wordt in hetzelfde artikel gesteld dat het waarschijnlijk onomkeerbaar is. Mensen zijn afhankelijk geworden door de foto’s die er al op staan en de vele vrienden die zij hebben via Facebook. Als je geen facebook meer hebt, ben je niet meer up-to-date. Zelfs de klachtenregen over privacyschending en gebrek aan gebruiksgemak konden geen significante negatieve invloed op het toenemende aantal gebruikers veroorzaken.

Voorlopig ben ik ook nog wel op facebook te vinden, maar als je me alleen via facebook kent, hou er dan wel rekening mee dat ik in het echt waarschijnlijk niet zo cool ben en niet om de haveklap in bomen klim en van boten afspring. Ik heb per ongeluk misschien een beetje te hoge verwachtingen gecreeërd. Oja en ik heb je waarschijnlijk toch niks te vertellen want je hebt alle leuke dingen al op Facebook gezien.