source: the-enlightened.de

Ik heb vanaf de dag dat World of Warcraft of WOW het spel voor precies een jaar gespeeld. Ik was net als vele anderen redelijk verslaafd en had moeite om sociale verplichtingen, school en dit spel te combineren. Gelukkig zag ik veel gevallen om mij heen die het nog een stuk slechter deden dus kon ik het voor mijzelf redelijk goed praten. Toch ben ik dus na een jaar gestopt omdat het niet goed is voor je kop heb ik het idee. Als mensen nu nog over het spel praten kan ik er wel weer redelijk inkomen en ben ik snel weer enthousiast. Soms mis ik het zelfs om gewoon zo’n goedkoop en makkelijk leven te lijden. Als je WOW heb, heb je verder weinig nodig. Je betaald een tientje per maand en het duurt heel lang voordat dit spel een keer gaat vervelen.

Toen ik hoorde dat er een documentaire was uitgebracht over fanatieke MMORPG spelers (Massive Multiplayer Online Role Playing Game) was ik meteen geïnteresseerd en heb ik op dubieuze wijze deze film bemachtigd. De titel is Second Skin en de film volgt een aantal gamers over een vrij lange periode. Het mooie is dat je bijvoorbeeld ook veel stelletjes ziet die elkaar “in game” ontmoet hebben. Het was soms wel hard om te zien hoe mensen ten onder gaan aan een computerspel, maar er waren ook zeker hele mooie leefsituaties ontstaan. In de documentaire wordt onder andere de vraag gesteld waarom MMORPG’s zo’n verslafend effect hebben op mensen.

Allereerst pas ik deze vraag op mijzelf toe. Voor mij was een groot onderdeel waarom ik spel elke dag weer wilde spelen het feit dat je altijd net iets beter kan worden als je er tijd in investeerd. Het vooruitzicht om nieuwe delen van het spel te kunnen zien en daar weer betere gear te halen is verleidelijk. Daarbij kreeg op een gegeven moment een soort gevoel van sociale verplichting om dingen voor mensen te doen die mij ook hadden geholpen. Je bent in dit soort spellen vaak afhankelijk van mensen en ook in de virtuele wereld geld vaak: “Voor wat hoort wat”. Als laatste is er de relatieve vrijheid van een MMORPG. Dit is niet zozeer een verslavingsfactor maar meer een gegeven wat het mogelijk maakt om heel veel te spelen. Je kunt de ene dag de hele dag met een grote groep mensen allerlei opdrachten gaan vervullen en de andere dag in je eentje nieuwe gebieden ontdekken en zo snel mogelijk beter worden.

Volgens Second Skin zijn er veel dieper liggende redenen waardoor mensen verslaafd raken aan deze spellen. Maar dan wordt er ook gesproken over de mensen die niets anders meer doen dan eten, soms werken en gamen. Er werd gezegd door specialisten dat een MMORPG mensen de kans geeft op een schone lei. Je begint vanaf nul, maar iedereen begint vanaf nul en dus is iedereen gelijk en heeft iedereen gelijke kansen, in tegenstelling tot het echte leven. Daarbij zijn factoren als uiterlijk niet meer bindend in het spel. Je bepaald zelf hoe je eruit ziet. Nou ben ik redelijk blij met hoe ik eruit zie en mag ik ook niet klagen over mijn toekomstkansen, maar ik kan me dit wel heel goed voorstellen.

In het echte leven heb je zoveel verantwoordelijkheden en zoveel grenzen die voor het grootste deel wegvallen in het spel. Personen die mensen normaal niet snel zien staan kunnen in één keer belangrijk en populair worden. Vrienden maken is in  het echt leven ook erg tijdrovend en gaat niet iedereen even makkelijk af. Maar het is veel makkelijker om op iemand af te stappen in een spel waar je niet meteen gezichtverlies lijdt en niemand kan zien dat je verlegen bent of je schaamt.

Second Skin heeft een aantal gevallen laten zien waarin mensen oprecht gelukkig lijken met hun leven als gamer, zelfs koppels die hun geluk delen in een spel. Maar ik denk dat voor een groot deel mensen deze spellen uiteindelijk zo afhankelijk maakt dat hun echte leven er onder gaat lijden op den duur. Terwijl jij in game van alles aan het regelen bent en een steeds beter karakter maakt draait de rest van de wereld door. Uiteindelijk kan je geen eten kopen van virtueel geld en is slecht voor een enkeling weggelegd om via het spelen van games carriere te maken. Zodra je stopt met een spel en je ziet dat iedereen een paar jaar verder is doordat zij bijvoorbeeld betere banen hebben of hechtere vriendschappen hebben opgebouwd en misschien wel relaties, dan denk ik dat je best in een diep gat terecht kan komen.

Iedereen moet doen wat hij of zij leuk vind maar ik denk dat ondanks dat ik WOW een geweldig spel en een leuke bezigheid vind, ik mezelf ervan moet weerhouden om weer te beginnen. Het is in ieder geval een fijne gedachte dat als ik ooit m’n pensioen zou halen, ik niet de hele dag hoef te kiezen tussen Telsell en Get The Picture, maar ik gewoon kan verdwalen in een virtuele wereld waar ik ondanks dat ik tegen die tijd vele lichamelijke mankementen zal hebben, er even gezond en wel voor zal staan als de rest in de virtuele wereld.